Cowboystad

Het grind knarst als ik mijn auto parkeer op de parkeerplaats, op een steenworp afstand van het cowboydorp. Mijn telefoon rinkelt als ik stop. Een bericht van Jennifer. Verdorie! Haar baby kotst weer, en ze komt niet. Ze heeft de oppas al naar huis gestuurd, en nu zit ik helemaal alleen in deze belachelijke toeristenval. Ik zak in mijn stoel.

Mijn moeder zei altijd dat inspiratie op de meest onverwachte plekken kan toeslaan. Ook al was dit Jenns idee, ook al liggen er thuis zevenendertig papieren op me te wachten om nagekeken te worden, ook al vind ik pakken aantrekkelijker dan cowboylaarzen, hier ben ik dan. Ik doe die verdomde tour. Volgende week komen de kinderen terug, dus vandaag is de dag dat ik me ga vermaken.

Als ik de hoofdstraat van 'het stadje' oploop, is het alsof ik de set van een western betreed. Ik verwacht Jimmy Stewart uit een van de kleine ramen te zien komen.

De brede, stoffige, onverharde straat scheidt de twee rijen gebouwen. Als je niet te veel aandacht besteedt aan de wolkenkrabbers en het sportstadion aan de horizon, is het realisme van het stadje behoorlijk goed. De gebouwen zagen eruit alsof ze waren samengevoegd met wat de arbeiders bij de hand hadden, misschien zelfs al voordat de nationale spoorwegen werden aangelegd. Er was een postkantoor, het kantoor van de sheriff, een winkel voor droge goederen, een dameskledingzaak, een winkel en natuurlijk een saloon. Het is een warme dag en een kleine stofduivel begint voor me te dwarrelen. Terwijl de stofduivel weer neerdaalt, zie ik een man me vanaf de overkant van de straat aankijken. Hij ziet eruit als een echte cowboy. Geen filmcowboy, maar een ongeschoren, stoffige ranchknecht.

Ik kijk naar hem, maar hij knippert nauwelijks met zijn ogen. Ik loop door het stof en de hitte naar hem toe. Hij blijft daar gewoon staan. Ik denk niet dat hij een pistool trekt of zoiets. Ik hoop het echt niet. Dit is toch allemaal maar een toeristisch gebeuren? Nee, ik denk niet eens dat hij een holster heeft. Ik loop door.

Ik loop langs het postkantoor en de saloon. Hij blijft daar gewoon staan. Misschien is het een standbeeld? Dat zou logisch zijn. Een standbeeld dat je zou kunnen gebruiken voor berichten op sociale media. Teken, partner!

De kerels en de punt van zijn Stetson trillen in de wind, dus misschien is het geen standbeeld. Hij kijkt me nog steeds aan. Ik loop door. Ik denk dat hij glimlacht. Dit is zeker een echt persoon. Eindelijk komt hij naar me toe. Hij steekt zijn hand uit en ik schud hem. Hij glimlacht, wat waarschijnlijk een goed teken is.

"Hallo mevrouw. Hoe gaat het met u op deze mooie dag?" Hij ziet er goed uit, dat zie ik. Sterke jukbeenderen, een fronsende baard van vijf dagen en prachtige ogen.

"Het gaat goed, dank u. Waar is iedereen?" Ik vraag het, terwijl ik het stof uit mijn haar veeg.

"Mevrouw, het spijt me u dit te moeten vertellen, maar we zijn vandaag gesloten." Hij glimlacht verontschuldigend."

"Wat?"

Dit is gewoon te veel. Eerst laat Jenn me in de steek, en nu is de verdomde stad gesloten. Ik had juist die afleiding nodig. Ik kan er niets aan doen, ik begin te huilen.

De grote cowboy legt zijn grote handen op mijn schouders en trekt me naar zich toe. Een beetje aanmatigend, maar eigenlijk is het fijn. Ik druk me tegen zijn borst en laat alles eruit.

"Het spijt me, het komt goed," zegt hij sussend.

Na een paar stevige snikken herpak ik mezelf en trek me omhoog.

"Waarom is het gesloten?" weet ik uiteindelijk te vragen.

"Ja, er was een bommelding, dus ze moesten iedereen naar huis sturen. De politie was er, en het bleek vals alarm te zijn. Iets politieks."

"Oh, dat is eng!"

"Ja, dat was het. Ze hebben iedereen terugbetaald. Ik ben hier alleen om wat dingen voor te bereiden voor de trucs van morgen."

"Trucs?"

"Ja, we hebben een paar trucs die de acteurs op paarden op Main Street zullen uitvoeren. We moeten nog wat veiligheidsuitrusting regelen, maar die heb ik net af. "Wil je wat drinken?" Hij wees naar de kroeg.

"Ik dacht dat alles dicht was?"

"Klopt, tenzij je alle sleutels hebt!" Hij hield een grote sleutelbos omhoog en liet ze rinkelen.

Ik volgde hem terug de straat op, richting de kroeg.

"Weet je, ik zou echt een Cosmopolitan kunnen gebruiken." Ik haalde diep adem.

"We hebben bier en we hebben whisky," glimlachte hij. hij.

"Cola? Sinaasappelsap?"

"We hebben bier en we hebben whisky."

"Whiskey klinkt heerlijk."

"Heb je een naam, meisje?"

"Ik ben Zoe. En jij?"

"Wil je mijn echte naam of mijn cowboynaam?"

"Cowboynaam!" zei ik, terwijl ik mijn hand in de lucht gooide.

"Blaze."

Ik probeerde een lach te onderdrukken, maar het lukte niet.

"Het is oké, je mag lachen. Ik heb het niet gekozen."

"Dus, zit er klittenband aan je broek, Blaze?" Ik grijns.

"Nee, het is niet dat soort show, Zoe. Wil je mijn echte naam weten?" Gezien zijn lichaamsbouw zou hij zomaar een stripper of model kunnen zijn. Zijn armen zijn sterk en gespierd, en zijn blauwe ogen en lange wimpers zijn betoverend.

"Dat wil ik absoluut niet. Voor mij ben je nu Blaze, en je zult altijd Blaze blijven."

"O God."

"Dat klopt."

We gaan de saloon binnen via de klapdeuren en ik ga aan de bar zitten terwijl Blaze erachter komt en met de glazen begint te klinken.

"De whisky werkt. Bier maakt me opgeblazen."

Blaze kijkt me aan.

"Welke delen zwellen op?"

"Mijn maag. Dat is geen fraai gezicht."

"Whiskey dan!" Hij zet het glas voor me neer. Gewoon een bruine vloeistof in een glas, geen ijs, geen mixer. Ik zet het aan mijn lippen, doop mijn tong erin en trek mijn hoofd achterover.

Blaze drinkt de inhoud van zijn glas in twee slokken leeg en grijnst breed naar me.

"Waar woon je, Blaze? Zijn er hier appartementen?"

"Nee, hier woont niemand. Het is geen woonwijk. Maar ik woon hier ongeveer tien minuten lopen vandaan, daar vlakbij." Hij wees naar het huis.

"Ik kom uit de stad, ik geef les op de middelbare school."

"Ah, ik vorm de geest van de volgende generatie. Respect." Blaze tipt zijn hoed. Ik voel een lichte tinteling in mijn tepels als hij dat doet. Het verwart me even.

"Ik werk hier graag. Er is hier in Ohio niet veel vraag naar acteurs. Het meeste werk is in plaatsen als Los Angeles en New York, en ik wil daar gewoon niet wonen."

"Ben je daar ooit geweest?"

"Ja, ik heb op beide plekken gewoond om werk te krijgen. Ze zijn voor gekken. Het verkeer, de onbeschoftheid, ik woon gewoon liever hier in het Midwesten."

"Ik vind het hier ook fijn. Je weet maar nooit wanneer je op een stoffige weg een sexy cowboy genaamd Blaze tegenkomt!

"Mijn echte naam is..."

"Ik wil het niet horen, hou gewoon je mond," en dan druk ik mijn lippen op de zijne en pak ik zijn schouders vast. Blaze leunt in de kus en opent zijn mond voor mijn tong.

Ik voel de behoefte om even adem te halen, en we barsten even uit onze romantische bubbel en lachen.

"Dat, eh, ging snel!" Blaze valt in.

"Ja, het spijt me, ik had een slechte dag..." begin ik.

"Je hoeft je niet te verontschuldigen, Zoe. Dat was geil."

We gaan meteen weer verder, mijn mond brandt en onze handen op elkaars schouders alsof we proberen de sfeer tussen ons te zuiveren en onze gezichten tegen elkaar te drukken.

"De kamers van juffrouw Kitty zijn boven," zegt Blaze behulpzaam.

Ik glimlach breed.

"Misschien moet je me Miss Kitty noemen, Blaze?"

"En je zult altijd Miss Kitty blijven."

Blaze tilt me uit mijn stoel en begeleidt me naar de trap. Zelfs het interieur van de salon ziet er authentiek uit. De houten leuning en treden lijken behoorlijk stevig; ze willen duidelijk niet dat de toeristen voor de rechter komen.

Hij laat me de slaapkamer kiezen. Ik kies degene met de roze en paarse lakens aan het plafond en het hemelbed.

"Goede keuze."

Hij laat me in de rode Victoriaanse stoel zitten en gaat voor me staan.

"Dus je doet aan striptease?"

"Niet professioneel, nee. Dit is alleen voor jou."

Blaze trekt zijn spijkervest uit en legt het voorzichtig op een stoel. Dan werkt hij aan de knoopjes op zijn mouwen en ten slotte aan de knoopjes op de voorkant van zijn shirt.

"Moet ik hier even zitten?"

"Ja. Ga zitten."

Hij trekt zijn shirt uit, vouwt het op en legt het op de stoel. Zijn borst is welgevormd en behaard. Zijn tepels zijn net zo hard als die van mij. Hij komt naar me toe, tilt me weer op en zet me op de rand van het bed. Hij loopt naar de badkamer en laat een beetje water lopen. Zullen we een bad nemen? Ik kan me niet herinneren dat ik een badkuip in de kamer heb gezien. Hij komt terug met een teil vol water. Cowboysteden zijn leuk, maar cowboysteden met sanitair zijn nog leuker.

"Mag ik je voeten wassen?"

Ik huiver.

"Wat bedoel je? Ruiken ze?"

"Nee, ze zijn prima. Dat deden mensen in de 19e eeuw, voordat ze intiem werden. Het kan best leuk zijn."

"Je bedoelt iets wat vrouwen toen voor mannen deden."

"Ja, waarschijnlijk wel. Maar de dingen zijn nu anders. Is dat te vreemd voor je, Zoe?"