Een goed gevormde woordenschat

Ik pakte de roodharige bij zijn kraag en droeg hem naar de deur. Mijn collega Harold had de man met de baard onder controle en de ruzie was eindelijk voorbij. De barvrouw, Lilian, keek ons ​​waarderend aan terwijl we de twee onruststokers uit de bar haalden.

Eerlijk gezegd was dat mijn favoriete onderdeel van mijn werk: ruzies uit de weg ruimen en mannen de parkeerplaats op smijten. Ik deed het zo vaak als ik kon. Nou ja, mijn tweede favoriete onderdeel. Mijn favoriete onderdeel was als Doreen op donderdagavond de bar binnenkwam. Mijn god, wat was ze een schoonheid. Doreen was haar echte naam, maar veel mannen kenden haar als Tawny. Dat was haar hoerennaam. De eigenaar, Joey, had een prostitutieverbod in de bar, maar Doreen was de uitzondering – dat wist iedereen. Doreen, of Tawny, deed hier nooit zaken. Ze kwam hier om een ​​normale vrouw te zijn, en ik was blij dat ze dat deed.

Weet je, Doreen was gewoonweg ongelooflijk mooi. Ze was eind dertig, maar zag er jonger uit. Vrij slank, met lange benen, grote borsten, waarschijnlijk nepblond haar, heel kort geknipt, en een glimlach die een ijskasteel kon doen smelten. Ik hield van haar, en zij leek mij ook leuk te vinden, maar niet op die manier. Ik weet niet of ze ooit een vriendje heeft gehad; ze heeft er nooit met me over gepraat. Ik denk dat het moeilijk is om met "het leven" om te gaan. Ze zei dat ze het liever zo had – geen complicaties, alleen seks.

Ik weet wat je denkt – nee, ik heb nooit iets met haar gehad – betaald of niet. Ik kon het me niet veroorloven met mijn salaris. Ze had een website, en ik was daar al honderden keren geweest. Prachtige, smaakvolle foto's van haar in lingerie, enzovoort, en zelfs een prijslijst – een uur, twee uur, de hele nacht. Ver boven mijn stand. Dat was maar goed ook, want wat ik het leukst vond, was hoe de andere mensen om haar heen zich gedroegen als ze langskwam. Voor mij en de anderen die daar werkten, zorgde Doreen voor entertainment van hoge kwaliteit.

Het was donderdag, dus ik dacht dat we haar misschien nog eens zouden zien, tenzij ze een afspraak had. Maar het was al na elven, dus ik had er niet veel hoop op. Afgezien van de ruzie tussen die twee idioten was er niet veel te beleven. We waren wat de meeste mensen een "duikkroeg" zouden noemen, dus we hadden geen livemuziek of zelfs maar een jukebox, maar de buurt kwam er toch graag. Lilian en de andere barman schonken altijd rijkelijk, en het was een leuke plek. En als het erop aankwam, waren er Harold en ik. We waren er trots op dat er geen kapot meubilair, bloed of hersenen aan de muren zaten.

Ik stond op het punt om met Lilian te praten toen Doreen in de deuropening verscheen. Zodra ze binnenkwam, klaarde alles meteen op. Het leek alsof de radiomuziek zachter stond en een paar hoofden draaiden zich om. Ze droeg een fantastische gele jurk die haar prachtige achterwerk nauwelijks bedekte. Een vleugje glitter schoot van de halslijn in een meanderende rivier tot aan de zoom. De jurk was mouwloos, dus je kon haar lange, sproeterige armen van schouder tot vingernagels zien. Hoge hakken, natuurlijk, haar handelsmerk, ook in het geel. Ik haalde even adem en ik denk dat de andere jongens hetzelfde deden. De meeste jongens wisten het al en lieten haar met rust.

Maar niet allemaal. Doreen had altijd vers vlees. Ze zat op haar gebruikelijke plek en ik liep naar haar toe om haar te begroeten. Ze glimlachte en tikte me lichtjes op mijn borst. Haar aanraking brandde en mijn hart klopte sneller. Ze was gewoon zo... seksueel, dat was de beste manier om haar te beschrijven. Ze had absoluut het juiste beroep gekozen. Ze kon de meeste mannen met één blik de controle over hun zintuigen laten verliezen.

Nadat de serveerster haar gebruikelijke drankje, Jack en Cola, had gebracht, stond ik zoals gewoonlijk achter haar tafel. Niet zozeer om haar te beschermen, maar meer om de gesprekken te afluisteren.

Slachtoffer nummer één keek al haar kant op vanaf zijn barkruk. Ze paste op dat ze niet naar hem keek, wat zijn interesse nog meer wekte. Hij zag er eerlijk gezegd uit als een idioot. Hij was geen gewone vrouw, en de meeste vrouwen zouden hem waarschijnlijk knap vinden. Lange kerel, dikke snor, zwart haar dat over zijn voorhoofd viel. En ja hoor, hij liep naar Doreens tafeltje. Ik spande me in.

Hij had een brede grijns op zijn stomme gezicht toen hij naar ons toe liep. De bar was rumoerig, dus ik hoorde het heen en weer gepraat niet, maar ik wist wel hoe het ging. Hij vroeg: "Mag ik hier zitten?" en zij zei: "Nee, dat mag niet." Hij probeerde een gesprek te beginnen, maar ze wuifde hem ongemakkelijk weg. Hij probeerde het opnieuw, en ze gaf hem een ​​verbale tik waar hij van struikelde. Ja, daar is het gewaggel.

Meestal was dat het einde, maar niet met deze verdomde kerel. Hij deed nog een laatste poging terwijl hij in haar oor fluisterde. Waarom denken mannen zo over vrouwen? Ze glimlachte slechts en hief een gemanicuurde vinger op om hem dichterbij te laten komen. Hij boog zich voorover en fluisterde iets tegen hem, terwijl ze lichtjes zijn kin vasthield. Hij deinsde terug, weer wankel op zijn benen. Had hij gehuild? Hij veegde zijn gezicht af en rende praktisch naar het herentoilet. Doreen keek me aan en glimlachte. Ik glimlachte ook. Het was het hoogtepunt van mijn week, deze jongens zien veranderen in kleine sletten toen ze ze als schone botten opzij duwde.

Zoals de meeste donderdagen gebeurde dit meerdere keren per avond. De vaste single mannen wisten wel beter dan haar aan te spreken. Ze hadden het allemaal geprobeerd en waren gefaald. Dus het waren de nieuwe mannen, en iedereen moest erom lachen. Gemeen? Wreed? Ja, dat denk ik wel, maar het was niet erger dan die realityshows.

Het was bijna middernacht toen een andere man op haar afkwam. Hij leek bijna een klein jongetje. Kleine man, dunne bril met zwart montuur, een gestreept shirt met korte mouwen, en ik denk dat hij een beetje mank liep. Kortom: een nerd. Goede god, wat zou Doreen met deze man doen? Ze zou hem in stukken scheuren en hem veranderen in een klein plasje op de vieze vloer.

Ik ging dichterbij staan ​​zodat ik de exacte woorden kon horen waarmee ze de man in stukken hakte. Dit zou leuk zijn.

"Hallo, juffrouw," zei hij terwijl hij naar haar hokje liep.

"Hallo, hoe heet u?" vroeg Doreen beleefd. Misschien had ze medelijden met die man?

"Ik ben Earnest," zei hij. Zijn tanden waren een beetje misvormd, maar hij zag er schoon en verzorgd uit; hij had gewoon niet veel om mee te werken. Zo ziet een man die de hele dag Red Dead Redemption speelt eruit als hij seks probeert te hebben. Jammer.

"Aangenaam kennis te maken, Earnest. Ik ben Doreen. Wat heb je te zeggen?"

"Nou," begon Earnest. Hij had zenuwachtig moeten zijn om met zo'n mooie vrouw te praten, maar dat leek hij niet te zijn. "Ik heb een openingszin die ik wil gebruiken."

"Een openingszin? Laat maar horen."

"Hij duurt ongeveer vijf minuten, dus het is meer een openingszin. Vind je dat goed?"

Ik zag dat Doreen nu erg geamuseerd was. "Tuurlijk, Earnest, laat maar horen."

"En je doet mee?" Earnest keek haar aan met zijn grote, ronde ogen.

"Dat zal ik doen. Ik doe mee." Ik vroeg me af of Doreen milder werd.

"Ze noemen me De Rivier," zei Earnest trots.

"En waarom noemen ze jou De Rivier, Earnest?" Doreen leek hier net zo van te genieten als van al haar eerdere slachtpartijen.

"Omdat ik een tong als een peddel heb en een bootlading geduld." Hij gaf haar een ondeugende glimlach.

Doreen lachte. Ik giechelde ook een beetje.

"Dat duurde nog geen vijf minuten, Earnest," berispte Doreen hem.

"Dat is nog niet alles."

"Oké, ga maar door."

"Wil je mijn favoriete standje weten?" vroeg Earned. Hij spuwde een beetje op het woord "seksueel", maar niets ervan spatte op Doreen.

"Tuurlijk, Earnest, wat is je favoriete standje?"

"Cunnilingus," legde hij uit.

"Wauw, dat klinkt goed. Is dat je favoriete standje?"

"Ja, heel erg."

"Heb je een pik, Earnest?" vroeg Doreen. Daar gaan we.

"Ja, Doreen, ik heb een iets grotere penis dan normaal." Earnest duwde zijn bril met zijn middelvinger omhoog over zijn neus.

"Oké, dat is goed. Maar je gebruikt hem niet graag?"

"Ja, ik gebruik hem wel graag, maar ik heb je mijn favoriete standje verteld."

"Waarom is beffen je favoriete standje? De meeste mannen vinden het niet eens lekker."

"Ik vind hem leuk omdat hij me aan een symfonie doet denken."

"Een symfonie? Zoiets Beethoven en zo?"

"Ja, Beethoven, Mozart, enzovoort, enzovoort. Mijn favoriet is Dvoráks Nieuwe Wereldsymfonie."

"Ik ken het niet."

"Ja, het is heel goed. Een goede symfonie begint heel langzaam; soms kun je niet eens horen wat er gebeurt. Misschien zijn het gewoon de violen en altviolen die heel zachtjes trillen, een zoete melodie die je raakt, maar ook volkomen etherisch is, als een prachtige geest die je achtervolgt, maar je ook opwindt."