Keizer Trajanus keek opgewonden toe hoe de slaven backstage werden klaargemaakt. Hij wist niet zeker met wie hij liever van plaats zou willen wisselen: de vrouw die olie op de volle borsten van de Nubische slaaf smeerde, of de man die de penis van gladiator Willem tot volle, stijve lengte bracht.
Trajanus was in heel Rome bekend en gerespecteerd om vele redenen. Hij had het rijk naar de grootste geografische omvang in zijn geschiedenis geleid. De openbare werken waren ongekend. De circussen, races en gladiatorengevechten waren de grootste ooit. Maar hij stond ook bekend om zijn roofzuchtige seksuele verlangen naar mannen en vrouwen.
Voordat je verder leest… Mijn tante heeft zich aangemeld op deze sexdatingsite. Ze weet inmiddels dat ik er ook op zit (haha). Je vindt er super veel tantes en oma’s die sex willen. Meld je gratis aan.
Hij was een paar jaar eerder met deze meer besloten "spelen" begonnen en ze waren zo populair geworden bij de elite van Rome dat hij speciaal voor de maandelijkse evenementen een locatie liet bouwen. Senatoren, generaals en de rijkste kooplieden en landeigenaren verdrongen zich in de weelderige arena om Trajanus' nieuwste seksuele theater te zien. De meest bevoorrechten trokken zich daarna terug in Trajanus' paleis voor een eigen orgie.
Trajanus verstijfde onder zijn toga terwijl hij Willem van top tot teen bekeek. Met zijn meer dan achttien handen en overvloedige spieren zou hij in Rome tot god zijn verklaard als hij geen Germaanse barbaar was geweest die aan de rand van het rijk gevangen was genomen. Willem was opgeklommen in de gelederen van de gladiatoren toen Trajanus, na een bijzonder heldhaftige prestatie, naar de stallen ging om hem te feliciteren. Toen Trajanus Willem naakt zag staan terwijl hij door eenvoudige slaven met een spons werd schoongemaakt, met zijn paardenstaart tot halverwege zijn dij, wist Trajanus dat hij een spannendere rol voor de Duitser had.
Aida's reis naar Rome vertoonde overeenkomsten met die van Willem. De jonge krijgsprinses werd gevangengenomen toen zij en haar groep tijdens een Nubische aanval op Egypte van de rest van de troepen gescheiden raakten. Naar verluidt doodde ze in haar eentje meer dan een dozijn ervaren Romeinse soldaten voordat ze uiteindelijk gevangen werd genomen.
Ze werd geketend en zwaar bewaakt in het paleis van de plaatselijke Romeinse gouverneur. Hij beloofde de andere Nubische gevangenen te sparen als Aida met hem zou samenwerken. Met "meewerken" bedoelde hij niet dat ze militaire geheimen moest onthullen. Hij bedoelde dat ze de geheimen van haar donkere, wellustige lichaam moest onthullen. Aida twijfelde aan hem, maar ze wist niet wat ze anders voor haar landgenoten moest doen, dus stond ze het toe. Ze neukte de gouverneur zo hard dat hij sterren zag, maar uiteindelijk, zoals ze vermoedde, verraadde hij haar. Hij leverde haar uit aan een Romeinse generaal, die haar weer in ketenen sloeg en haar over zee naar Rome bracht. Daar aangekomen gaf hij Aida aan een machtige senator en zijn vrouw.
De vrouw was prachtig. Aida hield ervan om met andere vrouwen te slapen, en de vrouw van de senator genoot van Aida's ruwe, dominante seksuele praktijken. De senator keek vooral toe en morste uiteindelijk zijn sperma op Aida's donkere huid.
Het echtpaar raakte erg gesteld op Aida. Ze was niet alleen erg mooi en seksueel begaafd, maar ook intelligent en goed opgeleid. Ze sprak vloeiend Grieks en wist meer van wiskunde en de sterrenhemel dan ze zich ooit hadden kunnen voorstellen. Ze was meer dan een slavin. Ze was een metgezel. Na een jaar vroegen ze Aida wat ze – afgezien van haar vrijheid – wilde in ruil voor hun diensten en gezelschap. Tot haar afgrijzen zei Aida dat ze maar één wens had: sterven in de strijd. In een bizarre liefdesdaad verkochten ze Aida aan de gladiatorenstallen.
Aida bleef een felle vechter. In haar eerste gevechten wist ze niet alleen te overleven, maar won ze ook van de steeds heviger wordende concurrentie. Al snel zou ze tegen de beste gladiatoren van Rome vechten in een uitgebreide (nep) nabootsing van de laatste triomf van het keizerrijk op de Ptolemaïsche Egyptenaren. Gezien de kansen die de "Egyptenaren" niet hadden, wist Aida dat de dood onvermijdelijk was. Maar ze wist ook dat ze dapper zou sterven en zich bij haar voorouders in het hiernamaals zou voegen. Toch mocht het niet zo zijn. Aida's wens werd nooit vervuld. Een van Trajanus' verkenners zag haar training – haar donkere, naakte lichaam glinsterend van het zweet – en wist dat zijn keizer haar moest bezitten.
En zo gebeurde het dat Aida en Willem optraden voor de elite van Rome. De wellustige toeschouwers wisten niet dat Willem de leider was geweest van een stam van duizenden. Evenmin wisten ze dat Aida een geleerde prinses was, ooit voorbestemd om koningin te worden van een land dat de Romeinen hadden geprobeerd, maar nooit hadden veroverd. Aida en Willem werden eerder gezien als exotische beesten, die er alleen waren om hun slappe pikken en droge vagina's te inspireren voor de daaropvolgende orgie.
Trajanus hield er vooral van om scènes te creëren waarin Aida en Willem samen waren. Het contrast tussen de albasten huid van de blonde barbaar en de rijke, donkerbruine huid van de Nubische was genoeg om zijn pik te prikkelen. Hij stelde zich vaak voor dat hij tussen hen in stond, haar tegelijkertijd bevredigend en bevredigend. Hij besloot dat op een dag te doen, zodra ze zo gebroken waren dat hij er zeker van was dat ze hem niet zouden wurgen als zijn bewakers niet keken.
Trajanus' losjes verzamelde seksuele vignetten draaiden, net als de circussen, om een uitgesproken Romeinse kijk op de veroveringen van het rijk. Aida zou in deze voorstelling een weerzinwekkende Cleopatra spelen. Zoals alle Nubiërs verachtte Aida de Ptolemaïsche heersers in het algemeen en buitenlandse figuren zoals de Romeins-Macedonische Cleopatra in het bijzonder.
Willem had zijn vermogen tot walging allang verloren. Slaag, uithongering en de moord op zijn laatste vrienden en geliefden hadden de eens zo nobele leider veranderd in een pure moordenaar. Erger nog, hij was een moordenaar die betaald werd met de belofte van te veel wijn en te veel inferieure slavinnen.
Aida was geen inferieure slavin. Ze was buitengewoon – een duistere verschijning die zich met koninklijke gratie bewoog. Vóór zijn gevangenneming had Wilhelm nog nooit van een vrouw met een bruine huid gehoord, laat staan er een gezien. Maar de eerste keer dat hij Aida zag, was dat genoeg om hem uit zijn moordpartij te halen. En de eerste keer dat hij haar neukte – en door haar geneukt werd – was het bijna genoeg om hem zijn zestienjarige bruid te doen vergeten, die door Romeins uitschot was gestorven. Na hun eerste ontmoeting was Wilhelms verlangen om bij Aida te zijn, zelfs onder deze vernederende omstandigheden, genoeg om hem te doen verlangen naar nog een dag.
Aida liep door de menigte om haar plaats in te nemen op het ronde podium in het midden van de arena. Ze droeg een witte jurk met gouden versieringen en een met juwelen bezet diadeem. Een koor van omroepers lichtte de scène toe boven het juichende publiek.
Willem kwam de arena binnen vanaf de andere kant, verkleed als Marcus Antonius. Het koor sprak opnieuw over het lichte gejuich van het publiek heen. Wilhelm verstond geen woord van de woorden die het koor sprak. Zijn Latijn beperkte zich tot de gevechtsinstructies. Aida had hem eerder zijn rol uitgelegd met behulp van handgebaren, mime en de weinige woorden die ze gemeen hadden. Toen ze eenmaal begonnen, was passie echter de enige auteur die Wilhelm nodig had.
Na Aida's instructies omhelsde Wilhelm kort "Cleopatra" en scheurde vervolgens in één beweging haar jurk van haar lijf. Aida's geoliede, gebruinde lichaam ontlokte een mengeling van gesnik en applaus. Aida trok aan Wilhelms borstplaat en rok. Terwijl ze hem van zijn lichaam afgleden, richtten de gesnikte blikken van het publiek zich op Wilhelms gespierde lichaam en driehandige pik die tot aan het dak van de arena reikte.