Blue Jenkins werkte als veldarbeider op de boerderij van Hank Leone in het noordoosten van Louisiana. Hij was een slaaf. Blue, inmiddels eind twintig, was twee decennia eerder voor een klein bedrag van de Jenkins-boerderij gekocht en behield de familienaam Jenkins. Blue was lang, gespierd, met een aangename kaneelkleurige teint, een stralende glimlach en een vierkante kin. Hij had een harige borst; zijn hoofd was kaalgeschoren. Uit respect voor zijn teint noemden zijn vrienden hem "Red".
Afgezien van zijn gouden teint leek Blue sterk op Charlie Leone, de negentienjarige haan op de boerderij van Nathan Leone. Zonder dat beiden het wisten, was Blue Charlies oudere halfbroer, het product van een affaire enkele jaren eerder tussen hun vader, Meshach Leone, en Dora Jenkins, een slavin van gemengde afkomst. Meshach heeft zijn oudste zoon nooit echt gekend. Hij had nooit iets te maken gehad met zijn opvoeding, ook al groeide de jongen vijf boerderijen verderop op. Hij had Blue in de loop der jaren een of twee keer gezien. Deze gelegenheden hadden weinig betekenis. Blue zou Meshach niet van een rots in de zee kunnen onderscheiden.
Ik heb m’n benen al open liggen en een condoom op tafel. Ik wil NU een seksdate. Geen grapjes, geen afspraken volgende week. Vanavond. Jij. Mij. Kut nat. Pik hard. En dan neuken tot het matras drijfnat is. Als je niet serieus bent, fuck off. Maar als jij het nu wil – klik dan hier.
Blue had echter iets waardevols van zijn vader geërfd: een monsterlijke lul. Dit, samen met zijn galante uiterlijk en stoere glimlach, maakte de kaneelkleurige jongeman een gewilde koopman. Blues schaamhaar was twee keer zo weelderig als dat van zijn jongere halfbroer. Bovendien omvatte zijn harem meerdere boerderijen in de omgeving en bestond uit een aantal blanke kerkmoeders van middelbare leeftijd.
Janice Leone, de roodharige oudste dochter van Hank Leone, die net achttien was geworden, had Blue al eerder op haar boerderij zien werken, maar schonk hem weinig aandacht.
"Hij is een slaaf."
Ze had hem zelfs een keer naakt gezien, terwijl hij zich na een dag werken aan het afwassen was. Zijn penis was enorm, zijn gespierde lichaam even indrukwekkend. Jannie had met een groepje zwarte meisjes gepraat, die tjilpten en giechelden bij de aanblik van Blues naaktheid. Blue zag dat de meisjes naar hem staarden en draaide zich om zodat ze allemaal zijn lastige lid konden zien. Hij schaamde zich er niet voor. Hij dacht dat de meeste van deze meisjes het toch wel eens van dichtbij zouden zien.
Janice herinnerde zich die hete middag. Ze herinnerde zich hoe geamuseerd ze was door de reactie van de zwarte meisjes op Blues naaktheid. Ze vielen bijna over zichzelf heen!! Voor een slaaf!!! Wie had dat gedacht?
Gezien de recente gebeurtenissen leek Blue echter het antwoord op haar gebeden te zijn. Sinds haar laatste bezoek aan de boerderij van oom Nathan (waar ze haar eerste ontmoeting had met de pik van een zwarte man), was Jannie geplaagd door de "smet" – die wilde, ziedende, onwelvoeglijke lust die blanke vrouwen hebben voor de dikke penissen van ongewassen slaven. Ze was het zat om rond te lopen met die onblusbare brandende pijn in haar kruis. Masturbatie kon het vuur niet doven. De onstuimige maar snelle nachtelijke uitstapjes van haar broer Jake evenmin. En nu liep deze knappe, kale slaaf de hele dag rond met een ongenaakte olifantenslurf in zijn broek?
"Knap"? Heeft ze dat nou echt net gezegd over een zwarte slaaf?
Het viel niet te ontkennen. Blue was een knappe man. Bovendien had ze hem "ongenaakt" genoemd. Dat klopte in één opzicht. Hoewel Blue zo'n beetje alle vrouwen op deze boerderij had geneukt, had hij Janice nog niet geneukt.
"Nou, dat gaat veranderen," merkte Jannie met grimmige vastberadenheid op.
Haar logica was onaantastbaar. Ten eerste had ze de smet al, dus een extra slavenpik kon geen kwaad. Ten tweede beweerde haar tante Beth dat ze het middel had, dus elke extra besmetting die ze van Blue had opgelopen zou verdwijnen zodra haar tante het goedje had aangeschaft. Ten derde was ze 24/7 bloedgeil. En ten vierde, rondlopen met een houten bal in je kutje was gewoon niet genoeg.
Jannie had Blue laat op een middag in het nauw gedreven in de kelder nadat ze hem had opgedragen wat bevroren aardappelen te halen. Ze had de bevroren aardappelen eerder zo verstopt dat Blue er onredelijk lang naar zocht, net lang genoeg om de kijkers te laten vergeten dat hij er was. Twintig minuten later volgde ze hem naar binnen.
Blue zag haar silhouet in de deuropening.
"Ik kan haar niet vinden, juffrouw Janice. Ik heb overal gezocht," zei hij op de jammerende toon die slaven destijds onoprecht tegen blanken gebruikten.
Jannie deed de kelderdeur achter zich dicht en deed hem op slot. Ze trok brutaal haar jurk uit en stond naakt voor hem. Haar karmozijnrode driehoek gloeide griezelig in het schemerdonker, in contrast met haar albasten huid. Haar borsten pruilden parmantig, haar roze tepels waren al rechtop. Ze verspreidde de etherische geur van een vrouw die zich, volledig naakt, had gewassen in de vagina van een andere, volledig naakte vrouw.
Blue was geen nieuwkomer in dit spel. Vrouwen dreven hem meer dan eens in hun eentje in het nauw. Hij was noch verbaasd, noch verward door Jannie's gedrag. Ze wist dat die verdomde ijskoude aardappelen er niet waren toen ze hem naar binnen stuurde. Blue liet een slaafse miauw vallen.
"Ze probeert gewoon glad te zijn."
Hij draaide zich naar haar om, maar zei niets. Zijn kalme blik getuigde van zijn ware mannelijkheid.