De Spaanse ambassade in Bogota, Colombia, wemelde van de vrouwen. De vrouwen die er werken, bedoel ik. De ambassadeur zelf was rond de zeventig, en hoewel dat haar in mijn ogen niet onverkiesbaar maakt – en ze was in redelijke conditie en waarschijnlijk best knap voor haar tijd – had ze zich seksueel afgesloten en straalde ze niets uit, zelfs niet in de intieme beslotenheid van haar kantoor in haar officiële residentie die avond toen ik haar Engelse les gaf. Als we samen achter mijn laptop zaten, kietelde ik haar af en toe onder haar bovenarm of klopte ik op haar dij om haar te feliciteren als ze iets goed had gedaan. Ze vond het niet erg, maar ze reageerde ook niet zoals ze in haar beste jaren had gedaan.
De rechterhand van de ambassadeur was zeker in haar beste jaren, een vrouw van in de dertig met een donkere huid en een perfect lichaam, die net zo begeerlijk was als welke vrouw ter wereld dan ook en dat wist ze. Er werd gezegd dat ze erg vrijgevig was met haar genegenheid en seksuele gunsten verleende aan elke man die interesse toonde en iets te bieden had in termen van status, rijkdom of machogedrag. Dit gold voor iedereen, van andere diplomaten en zakenlieden tot politieagenten, die glimmende ebbenhouten reuzen in hun Caribische, overdreven chique, strakke uniformen. Ik had haar ook les gegeven – vroeg in de ochtend, voordat ze aan het werk ging – en had de indruk dat ze het vast heel fijn zou vinden als ik iets met haar had geprobeerd. Het enige probleem was dat de schoonmaakster de gewoonte had om de kamer binnen te stormen wanneer je het het minst verwachtte.
Mijn buurvrouw wil vreemde pik. Ze zoekt mannen uit de buurt die discreet willen afspreken om haar stevig te neuken. Geen relatie, gewoon neuken en wegwezen.
Over de schoonmaakster gesproken: ze was een bescheiden, donkere vrouw, met overgewicht, zoals gebruikelijk in deze buurt, maar waarschijnlijk heel leuk in bed, dacht ik. Ze was ook een aardig persoon, en dat is iets wat me echt opwindt, en dat was een van de punten waarop de parlementslid mijn test niet haalde. Hoe vreemd het voor veel mannen ook mag lijken, je kunt de stereotypen van tijdschriftcovers aanhouden, maar ik zou elke dag een doorsnee, welgemanierde, aangename en minder aantrekkelijke vrouw nemen. Zoals deze schoonmaakster bijvoorbeeld. Maar aangezien ze hier vandaan kwam, een trouwring droeg en helemaal geen Engels sprak, dacht ik dat dat wel eens problematisch zou kunnen worden.
Ook in het team zat de accountant, een uiterst serieuze, getrouwde Spaanse vrouw, altijd in een strak figuur, netjes gekleed in ruime, vrouwelijke kleding en lekker ruikend. Het zou heel fijn zijn geweest om dichter bij haar te komen, maar naar mijn mening is het onverstandig om iets te proberen zonder sterke aanmoediging van zo'n vrouw.
En dat brengt ons bij het andere lid van de groep, een gewoon meisje van eind twintig met een onopvallend, gedrongen lichaam en een dof, rond gezicht met volle, uitpuilende lippen en ogen die zo donker waren dat ze bijna zwart waren. Haar naam was Airis, uitgesproken als Iris, maar ze moeten de a invoegen omdat de i in hun taal met een e wordt uitgesproken, dus Iris komt eruit als Eeris.
Airis was de secretaresse van de ambassadeur en had niets van de pretenties die ambassadepersoneel vaak had vanwege het officiële prestige dat bij hun baan hoorde. Airis was secretaresse, niets meer en niets minder, en ze was er erg goed in, erg efficiënt. Ze wist ook wat er achter de schermen gebeurde en zorgde ervoor dat ik correct werd betaald, in Amerikaanse dollars in plaats van in de lokale valuta. Ze zorgde op haar eigen manier voor me, en ook dat is erg aantrekkelijk.
Op een dag, na de thee, bracht ik de ambassadeur en Airis naar de supermarkt en wachtte op hen in de auto. Nadat ik haar had afgezet, keerde ik terug naar mijn appartement, ongeveer anderhalve kilometer verderop. Ik zat net te genieten van een film en een glaasje wijn toen de telefoon ging.
"Meneer Chris," zei de stem, die door de Spaanse klinkers klonk als die van Meester Cree. "Met Airis. Ik heb wat boeken in uw auto laten liggen. Kan ik ze ophalen? Ik moet studeren."
Een halfuur later klopte ze op mijn deur. Ik had de boeken, die iets met financiën te maken hadden, opgehaald en we stonden samen aan de eettafel waar ik ze had neergelegd. Airis droeg een strak T-shirt en een dunne, rekbare legging die te klein voor haar was, waardoor de omtrek van haar slipje niet alleen zichtbaar was, maar ook naar me wenkte. Ik had al eerder opgemerkt dat ze, hoewel ze meestal vrij elegant gekleed was, af en toe iets opvallends droeg, alsof ze haast had en het niet had gemerkt of er juist blij mee was om er zo uit te zien. Het is net als wanneer een vrouw uit de badkamer komt en "vergeet" haar spijkerbroek dicht te ritsen, maar het eigenlijk voor haar eigen bestwil doet, wat Airis zelf ook een keer deed toen we met z'n tweeën op kantoor waren. Misschien hadden sommige mensen meteen door dat het opzettelijk was, maar ik ga daar niet zo snel van uit.
Deze keer waren we echter alleen in mijn appartement, stonden we heel dicht op elkaar, en er hing een magische elektriciteit tussen ons.
Airis schoof een boek naar het midden van de tafel en boog zich voorover om het open te slaan, glurend alsof ze niet goed kon zien. Ik stond heel dicht achter haar, zodat mijn bungelende pik tussen haar billen nestelde. Ze gaf een zacht kreuntje, wat een instemming had kunnen betekenen, maar ook zij aarzelde, voor het geval ze de situatie verkeerd had ingeschat. Ik bewoog mijn heupen zijwaarts en naar achteren, zodat mijn pik langs de zijkant omhoog gleed, uit het dal en snel weer terug.
Nu wist Airis dat het opzettelijk was.
Ze maakte een heel lichte beweging die mijn pik stimuleerde, die onmiddellijk steviger en voller werd. Op dat moment boog ik voorover en legde mijn handen op haar borst. Ze stond op, draaide zich om en keek me in de ogen.