Het was weer sjabbat
Het huis baadde in het gouden schijnsel van kaarslicht, de lucht vulde zich met de rustgevende aroma's van versgebakken challah en langzaam pruttelende cholent. Het was weer sjabbat en je had de hele dag besteed aan de voorbereiding op de heilige pauze – een tijd van rust, bezinning en verbinding met het Goddelijke.
P.s. Ik sta aangemeld op deze onderstaande site met de naam JoriX69. Als je leuk wilt praten om je ervaring te delen of misschien een leuk afspraakje wilt maken weet je me te vinden X Jorinde. Let op: zorg dat je wel serieus bent en geen kinderlijk gedrag. Ik zoek een leuke gesprekspartner voor sex.
Terwijl de zon onder de horizon zakte, stond je voor de twee kaarsen op de eettafel, zwaaide je met je handen in de traditionele boog boven de vlammen, bedekte je je ogen en reciteerde je de zegen met een stem die slechts licht trilde: "Baruch atah Adonai, Eloheinu Melech ha'olam, asher kid'shanu b'mitzvotav v'tzivanu l'hadlik ner shel Shabbat." Gezegend zijt Gij, Heer onze God, Koning van het universum, die ons met Zijn geboden hebt geheiligd en ons hebt bevolen de sjabbatlichten aan te steken.
De woorden waren Een verbinding met je verleden, met de jongen die ooit trots bij zijn bar mitswa stond en met een helderheid die instemmend knikken van de gemeente ontlokte. Maar nu voelden ze als een last, een voorbode van de ontheiliging die je te wachten stond.
Eerder had je gebeden in de Sjoel Mincha, met de keppel op je hoofd, de tsietsiet zachtjes wiegend terwijl je in gebed wiegde. De stemmen van de minjan verhieven zich in koor – Ashrei Yoshvei Veitecha – en even was je gewoon een gelovige man die zijn taken vervulde. Je bleef zelfs achter om de kiddoesj te leiden aan de gemeenschappelijke tafel, met een vastberaden stem terwijl je de wijn zegende: "Baruch atah Adonai, Eloheinu Melech ha'olam, borei p'ri hagafen." De buren die langs je huis kwamen op weg terug van de synagoge knikten beleefd, hun glimlach was warm en onwetend. Niemand van hen had zich kunnen voorstellen wat er zich achter je gesloten deuren afspeelde nadat de rituelen voorbij waren.
Want nadat de zegeningen, de liederen, de gezamenlijke maaltijd, nadat de laatste echo's van Sjalom Aleichem waren weggestorven, begon je echte dienst.
Deze avond was anders. Vanavond had je vrouw iets nieuws georganiseerd, iets dat je nog dieper in de afgrond zou duwen die je zelf had gecreëerd. Ze haalde iemand in huis: een 19-jarige zwarte stier genaamd Malik. Hij was jonger, wreedaardiger en een volslagen vreemde in de wereld van kasjroet en kiddoesjin waarin je was opgegroeid. Hij was lang, gespierd en straalde een rauw zelfvertrouwen uit waardoor je je als een schaduw voelde, als een worm die onder zijn blik kronkelde. Hij was niet Joods. Hij was niet vroom. En dat feit versterkte je vernedering, waardoor het iets werd waaraan je niet kon ontsnappen – en, schaamtevol, ook niet wilde.
Je knielde bij de voordeur, het koude hardhout drukte tegen je knieën, en droeg niets anders dan de kleren die je vrouw had uitgekozen: een kanten slipje dat oncomfortabel aan je huid plakte, een stalen kuisheidskooi die in je vlees sneed, en je tsietsiet, waarvan de pony als een wrede grap over je borst bungelde. Ze had erop gestaan dat je de tsietsiet aanhield. "Hij moet zien wie je bent," had ze gezegd, met een spottende stem. "Dus hij weet wat je opgeeft."
De deurbel ging, een scherp geluid dat je uit je mijmering deed schrikken. Je vrouw deed open en daar stond hij: Malik, zijn zweet glinsterde in zijn nek in het licht van de veranda, zijn aanwezigheid vulde de drempel als een onweerswolk. Hij keek op haar neer, zijn lippen krulden in een grijns.
"Is dat die Joodse bitch?" vroeg hij, zijn stem druipte van minachting.
Ze knikte, haar hand lichtjes rustend op zijn arm. "Hij is eigenlijk geen echtgenoot meer. Gewoon mijn sjabbatschoonmaakster."
Malik lachte, een diepe, resonante toon die door het huis galmde. "Verdorie. Dit is klote."
Je wilde huilen, wegrennen, schreeuwen dat dit niet jij was, dat je een man was die er ooit van droomde een huishouden te runnen dat doordrenkt was van Thora en traditie. Maar in plaats daarvan boog je je hoofd en het gewicht van je keppel voelde als een doornenkroon.
"Zeg hallo," beval ze op een scherpe en verwachtingsvolle toon.
"Hallo meneer," fluisterde je, je stem nauwelijks hoorbaar boven je bonzende hart.
Hij stapte naar voren en sloeg je – niet hard, maar wel hard genoeg om je te steken en je aan je plaats te herinneren. "Ik heb je niet gevraagd om nu te spreken."
Hij liep langs je heen en eiste de bank op alsof het zijn troon was, waarbij hij zijn lange benen spreidde om te laten zien dat hij de eigenaar was. Je vrouw knielde aan zijn voeten, haar vingers trilden van spanning terwijl ze zijn broek openritste. Zijn pik kwam tevoorschijn – zwaar, lang, donkerder dan alles wat je ooit had gezien, dik van aderen die pulseerden van leven. Je vrouw kreunde bij de aanblik van hem, een geluid dat ze nooit voor jou had gemaakt, zelfs niet in de begindagen van je huwelijk, toen je nog geloofde dat je haar kon vervullen.
Je keek toe vanaf je knieën, de kooi bonsde pijnlijk terwijl je opwinding botste met je schaamte. Tranen welden op achter je bril en vervaagden het tafereel voor je. Je vrouw nam hem in haar mond met een devotie die bijna religieus aanvoelde, alsof hij het heilige object van aanbidding was, een profane god in je huis van mitswot. Haar ogen sloten zich aan bij de jouwe en drongen erop aan dat je wegkeek, maar dat lukte niet. Je was gefascineerd, verstrikt in de aanblik van haar onderwerping aan hem en je eigen vernedering.
Malik wees midden in zijn act naar je, zijn stem brak door de waas. "Zie je dat, kleine Jood? Heeft ze je ooit zo gekneveld?"
Je schudt je hoofd, de beweging klein en terneergeslagen.
"Heb je dat ooit verdiend?"
"Nee, meneer," gaf je toe, de woorden smaakten bitter, als de maror van je persoonlijke Pesach.