De tas in de donkere hoek

Het begon allemaal toen ik met alle klootzakken van de stad in de file stond. Ik wilde niets bijzonders. Ik wilde alleen maar naar huis.

Dus ik deelde de weg met alle zelfingenomen idioten met verkeersproblemen die er op aarde rondliepen. Daar waren ze dan, die trage deleties, allemaal vechtend om poleposition alsof ze wannabe-coureurs waren. Nou, ik kan gerust zeggen dat het circuit geen gevaar loopt dat deze idioten zich bij hen voegen. Sterker nog, ze komen allemaal in aanmerking voor de "Fucktard 500". Ik was zo boos op iedereen om me heen dat ik niet wist of ik moest schijten of blind moest worden.

Plotseling begon ik me gedesoriënteerd te voelen. Ik dacht dat het verstandig zou zijn om even te stoppen en mijn hoofd leeg te maken om een ​​ongeluk te voorkomen. Op dat moment voelde ik me een beetje duizelig en verloor ik tijdelijk mijn zicht. Ik voelde een vrij harde, koude wind langs me heen waaien en ik zweefde weg, zonder controle of richting.

Na wat een eeuwigheid leek, verdween de draai en opende ik mijn ogen. Ik voelde niets dan dankbaarheid dat mijn zicht was hersteld.

Dus daar stond ik dan, in een donkere hoek achterin een ietwat rokerige poolzaal. Ik denk dat dat betekent dat ik hier ben om te poolen. Het is in ieder geval beter dan de spits op Asshole Central.

Een goed geklede winkelbediende begroette me en tikte met zijn hoed. Met een oprechte en ingetogen glimlach zei hij: "We zijn klaar voor u, meneer."

Ik had geen idee wat of wie er voor me klaarstond, dus zei ik beleefd: "Dank u wel."

Ik draaide me om en overzag mijn omgeving, mijn situatie inschattend. Toen ik me omdraaide, was de bewaker verdwenen, alsof hij in het niets was verdwenen.

Zonder enige voorkennis begreep ik al snel dat dit een plek is waar niemand je naam kent en niemand die wil weten. Hier ben ik iemand anders. Ik besta nergens anders dan hier. Ik ben de persoon die ik niet kan zijn in de professionele wereld.

Op de een of andere manier realiseerde ik me meteen dat dit ook de plek is waar ik mijn erotische fantasieën met memorabele resultaten kan uitleven. Oké? Ik weet ook dat de spelletjes die hier gespeeld worden "Dirty Pool" heten.

Mijn naam is Andrew. Ik weet niet waarom ik hier ben, maar ik heb het gevoel dat mijn verschijning in dit etablissement een doel heeft.

Ik merk dat mijn uniform is vervangen door een mooie zwarte jas met stropdas en een zwarte pantalon. Een zwart, verzegeld beschermhoesje met mijn persoonlijke keu zat onder mijn arm. Ik voelde me net zo goed als ik eruit zag en voelde een zelfvertrouwen dat ik niet kende.

Terwijl ik probeerde te ontspannen, koos ik voor een bourbon met ijs en een heerlijke Cubaanse sigaar. Het drankje en de voorgesneden sigaar stonden op een kleiner tafeltje naast de pooltafel voor me klaar. Tot mijn verbazing verscheen er een roestvrijstalen aansteker in mijn zak. Jeetje, ik begin deze plek steeds leuker te vinden.

Voorzichtig haalde ik mijn persoonlijke keu uit mijn zak. De bovenste helft was gemaakt van heel licht hout, terwijl de onderste helft een prachtige donkergroene tint had. De hele keu was bedekt met een glanzende, blanke lak. Ik noemde mijn keu "Verde", wat "groen" betekent in het Spaans.

Ik pakte de ballen in en begon te oefenen en mijn vaardigheden te verbeteren. Maar ik had een heel vreemd gevoel, alsof ik niet alleen was. Ik had een voorgevoel dat mijn gedachten en gevoelens werden geëvalueerd.

Ik voelde ook een vreemd, ondefinieerbaar prikkelend gevoel van binnenuit. Ik kan niet uitleggen wat het was, maar het was de afgelopen dertig minuten langzaam aan het toenemen. En toch kon ik geen woorden vinden.

Toen ik een klein slokje uit mijn glas nam, zag ik haar uit mijn ooghoek. Ze was heel dichtbij. Ik vroeg me af: "Hoe is ze zo ongezien zo dicht bij me gekomen?" Het was alsof deze begeerlijke engel uit het niets was verschenen.

Toen ik in haar hongerige ogen keek, besefte ik dat ze hetzelfde lege gevoel koesterde dat ze uitstraalde. Ze zag er eenzaam uit. Zonder woorden te verspillen, sprak ze boekdelen. Ze miste die opwinding, dat erotische verlangen dat onbereikbaar is.

Onze blikken ontmoetten elkaar, gevolgd door een kalme stilte. Toen vroeg ik haar of ze een naam had, een naam die veilig was om te gebruiken. De stilte duurde voort terwijl we elkaar in de ogen keken.

Ik had het brandende gevoel dat deze vrouw me ongelooflijk bekend voorkwam. Het was alsof we elkaar kenden, maar ik kon er de vinger niet op leggen. Maar ik wist wel dat ik me om de een of andere reden op mijn gemak voelde.

Ik verbrak onze lange, nieuwsgierige stilte: "Ik ben Andrew, en ik denk dat we je Jennifer kunnen noemen."

Ik had geen idee wie Jennifer was, maar het was een mooie naam en hij klonk me goed in de oren.

Ze antwoordde: "Ja... ik ben Jennifer." "Pool, Andrew?"

We speelden urenlang 8-ball en genoten van elkaars gezelschap. We praatten met elkaar zonder al te veel overbodige verbale communicatie. Het was alsof we telepathisch communiceerden, een onbekende, verloren taal spraken die alleen "wij" begrepen. Deze fantastische vrouw trok mijn volledige aandacht.

Ik vond het een beetje vreemd dat er geen alcohol tussen ons werd gedronken. Dat was ook niet nodig.

Af en toe duwde ze me opzij terwijl ze zich klaarmaakte voor een shot. Haar geur was subtiel, maar bedwelmend. Als ze parfum droeg, was het zo zwak, alsof het helemaal niet bestond.

Hoewel vaag, was haar geur toch verleidelijk. Ik kon het niet helemaal plaatsen, maar het boeide me.

Ze had ook de mooiste grijze ogen. Je zou denken dat die kleur saai zou klinken. Maar voor mij waren ze absoluut fascinerend. Ze zagen er eenzaam uit en tegelijkertijd vervuld van een onvervuld verlangen.

Ze droeg een rode satijnen blouse die strak om haar nek zat en eronder open was, waardoor een druppelvormig gebied tussen haar welgevormde borsten zichtbaar werd. Ik geloof dat ze dat "kiekeboe" noemen.

Ze droeg ook een zwarte rok die tot net boven haar knieën kwam. Dit was geen oubollige minirok. Voor mij was het stijlvol en betoverend.

Ze droeg ook zwarte hakken. Ze waren niet tien centimeter hoog, maar net hoog genoeg om mijn aandacht te trekken en mijn aandacht te vestigen op haar geweldige kuiten.

We speelden urenlang pool, waarin de tijd niet langer lineair leek te worden gemeten. De tijd stond stil en er was geen besef van duur.

Na talloze potjes verloor Jennifer. Ze verloor met man en macht. Ze zei dat ze haar schulden niet kon afbetalen.

Ze keek wanhopig en zei dat ze nog nooit in zo'n situatie was geweest. Ze zei ook dat ze niet zomaar pool speelt, laat staan ​​dat ze een onbetaalbare gokschuld opbouwt.

Het is vreemd dat ik me niet kan herinneren dat ik over zulke termen of schulden heb gesproken. Ik vermoed dat het telepathisch werd besproken. Desalniettemin is het duidelijk dat ze mijn fantasie aan het worden is, dus ik ga het beleven zoals het zich op natuurlijke wijze ontwikkelt.

Jennifer zat op een klapstoel naast de pooltafel. Zonder na te denken zei ik: "Ik denk dat we hier wel een makkelijke uitweg voor kunnen vinden."

Waar dacht ik aan? Ik praat nooit zo met vrouwen. Maar deze keer moest het anders zijn en toch een zeker respect behouden.

Jennifer glimlachte verlegen en zei: "Wat heb je in gedachten?"

Met een zachte en zelfvoldane glimlach vroeg ik bijna fluisterend: "Mag ik je benen even zien?"

Jennifer knikte en tilde langzaam haar rok op. Nog zachter vroeg ik toen: "Wil je je benen alsjeblieft wat verder spreiden?"

Jennifer gaf me meteen ruimte en spreidde haar benen zo wijd dat ik tussen haar knieën kon kijken. De binnenkant van haar onderbenen zag er zo verleidelijk uit, terwijl haar knieholtes mijn naam leken te roepen.

Jennifer was zich ervan bewust dat ze mijn volledige, onverdeelde aandacht had. Het was duidelijk dat mijn pik begon te pompen met bloed, waardoor ik erg opgewonden en hard werd.

Ze vroeg me: "Vind je het mooi wat je ziet?"

Ik antwoordde: "Ja, ik vind het heerlijk." Nog steeds fluisterend vroeg ik toen: "Zou je zo vriendelijk willen zijn om je rok nog verder op te tillen en me je binnenkant van je dijen te laten zien?"

Jennifer glimlachte en tilde haar rok nog verder op. Ik kon haar enkels tot aan haar binnenkant van haar dijen zien. Haar rok kwam net onder haar kutje (en bedekte het nauwelijks). Haar benen waren absoluut prachtig. Ze had het soort benen waar ik alleen maar aan wilde likken en knabbelen.

Ik vroeg haar: "Vind je het goed als ik je benen aanraak?"

Jennifer zei: "Als je daar plezier aan beleeft, betaal ik mijn schuld graag op deze manier."

Ik knikte en liet mijn vingers en de rug van mijn hand zachtjes langs de binnenkant van haar benen glijden, waarbij ik ze lichtjes kneep en elke centimeter streelde. Terwijl ik met de rug van mijn hand langs de binnenkant van haar dijen streek, streelde ik haar lippen en haar slipje met mijn wijsvinger en middelvinger. Tot mijn verbazing droeg ze helemaal geen slipje.