"Schatje, je bent je mondkapje vergeten; hier."
Ik wilde net protesteren, maar op dat moment was ik in de war. Ik was net in de trein naar huis gestapt en er was net een warm lichaam naast me komen zitten. Ik concentreerde me op mijn telefoon en zette mijn afspeellijst voor na het werk klaar; het duurde even voordat ik bedacht: was die opmerking aan mij gericht?
Hey mannen, deze oproep is echt alleen bedoeld voor oudere mannen. Ik hou van gangbangs en om hard genomen te worden door oudere mannen, zonder verplichten. Interesse? Stuur me een bericht op deze sexdatingsite.
"--Huh?"
Dat was alles wat ik kon uitbrengen toen ik opkeek en naar de man naast me keek. Hij was minstens een meter langer dan ik, zijn donkerblauwe ogen staarden me met een zekere kracht aan. Hij droeg een zwart gezichtsmasker dat zijn gelaatstrekken grotendeels bedekte. Zijn warme handen hielden een soortgelijk zwart masker omhoog en naar mijn gezicht gericht, natuurlijk alsof we elkaar kenden.
Maar ik kan niet zeggen dat ik hem ooit eerder had ontmoet. Wat me verraste, was wat er in het masker verborgen zat. Toen hij het masker over mijn gezicht trok, gleed de kleine dildo tussen mijn lippen en in mijn mond, waardoor ik kokhalsde. Mijn adem stokte in mijn borst, mijn hazelnootbruine ogen werden groot, klaar om in paniek te raken...
Hij boog zich naar me toe, zijn gemaskerde lippen dicht bij mijn oor. "Dus, Penny... Je wilt toch niet te veel publiciteit voor ons genereren?"
Ik haalde mijn schouders op, mijn adem stokte nog in mijn borst, terwijl mijn ogen naar hem opkeken en ik moeite had hem te herkennen. De naam die hij me had gegeven...
Het was mijn online gebruikersnaam.
Online kon ik zijn wie ik maar wilde. Een fictieve persona, of zelfs een verlengstuk van mezelf dat ik moeilijk kan delen. Op internet zou je zelfs kunnen beweren dat ik mezelf kan zijn, zonder me zorgen te maken over de gevolgen in het echte leven.
Of in ieder geval... de waargenomen gevolgen in het echte leven.
Ik nam even de tijd om mijn ademhaling aan te passen zodat de dildo-knevel me niet zou verstikken. Hij was onopvallend onder mijn gezichtsmasker; niemand zou merken dat ik een knevel tussen mijn lippen had, tenzij ik probeerde te praten. Ik keek op naar de man en concentreerde me op zijn doordringende ogen; Zijn duidelijk dreigende aanwezigheid, die aanvoelde als een onzichtbare kracht boven me...
Toen viel het kwartje.
Jack had me gevonden.
"Gelukkig is dit onze halte."
Het was een zachte opmerking, maar ik hoorde hem luid en duidelijk. De trein reed langzamer en ik keek uit het raam. Hoe kon het dat we al twee haltes achter ons zaten? En dat was nog maar de helft van mijn eigen doel.
We waren nog steeds vlakbij het stadscentrum.
Zijn hand pakte de mijne; ik was nog steeds verbaasd over hoe natuurlijk hij me behandelde. Niemand zou vermoeden dat we elkaar nog nooit eerder hadden ontmoet, dat er een knevel onder mijn masker verborgen zat...
Dat hij van plan was me minstens twee weken lang te ontvoeren.
Ik was het helemaal vergeten. Onze "kleine afspraak" die we hadden gemaakt. Na maandenlang interactie te hebben gehad op een online BDSM-fantasieforum en rollenspel na rollenspel te hebben geschreven over verschillende duistere fantasieën die we leken te delen, ontdekten we dat we eigenlijk maar een paar uur van elkaar verwijderd woonden. En ik had, in een opwelling, besloten iets aan te bieden waarvan ik nooit had gedacht dat ik het zou doen, met het risico dat mijn fantasie zou overslaan naar mijn echte leven.
Als Jack me vond met niet meer informatie dan wat ik al had gedeeld, kon hij me twee weken gevangen houden. Ik was single en leefde een zelfstandig leven aan de andere kant van het land, ver van familie en vrienden. Ik had hier een paar vrienden, maar ik was pas een jaar geleden hierheen verhuisd. Niemand zou het merken als ik twee weken weg was, want dat was een gewoonte van me: ik spaar mijn vakantiedagen op en neem ze dan onregelmatig op – wanneer ik een lastminutevakantieaanbieding zie of wanneer er thuis een familiesituatie ontstaat. Mijn werk bood me die flexibiliteit.
Ik had zelfs een e-mail in mijn conceptenmap staan met precies dit soort details: ik had een geweldige aanbieding gevonden voor een lastminutereis en zou twee weken weg zijn, klaar om te versturen als Jack me ooit zou vinden. En ik was het helemaal vergeten, want de laatste keer dat ik hem had gesproken was bijna tien weken geleden.
Hij pakte mijn hand stevig vast en trok me naar zich toe toen we uit de trein stapten. "Zet je mondkapje nog niet af," zei hij scherp terwijl hij zijn eigen mondkapje afzette. "Je mag pas morgenvroeg een woord zeggen."
"Hm-" Ik stikte bijna in de dildo toen ik probeerde te praten, terwijl ik de achterkant van mijn mond kietelde, en hij trok me dichterbij voordat ik ook kon struikelen. We liepen over de parkeerplaats, hij doelbewust, ik onzeker.
We bereikten een pick-uptruck en er liep een rilling over mijn rug, omdat hij er van buiten zo gewoon uitzag. Zo onopvallend, zo normaal. Hij had grote banden en ik moest de trede gebruiken om in te stappen. Hij opende het portier aan de passagierszijde en stuurde me met iets meer kracht dan nodig was om me uit de trein te krijgen. Ik was nog niet eens helemaal gaan zitten toen hij al op de trede stond, torenhoog boven me uit, terwijl hij mijn linkerpols pakte en naar mijn kant leidde. Ik had het niet eens gemerkt: hij had klittenbandsluitingen die uit de verbinding tussen de zitting en de rugleuning staken, en hij wikkelde er een strak om mijn pols, waardoor mijn arm tegen mijn zij werd gedrukt.