Het is tegenwoordig hard werken om escort te zijn. Het is nog moeilijker wanneer een meteoor de planeet raakt en het grootste deel van de neukbare bevolking uitroeit. Maar wat moet een slet doen? Jezelf sexy maken en je kont verkopen, want wat moet je anders doen? Vuilnis opruimen van verwoeste gebouwen? Door ander puin spitten als een gier? Geen sprake van. Zoals ik het zie, staat deze planeet op de shortlist voor sloop, en als ik vertrek, wil ik hem kronkelend tussen iemands met sperma bedekte dijen hebben.
Mijn naam is Marshall. Geen achternaam, slecht voor de zaken. Maar ik heb het sappigste kutje dat je ooit hebt willen neuken. Wat? Ja, ik ben trans. Als je er eenmaal een van ons hebt, zal niets, absoluut niets, je nog bevredigen. Ik heb een pik in mijn hoofd en een kut in mijn lichaam, je favoriete natte droom, die je één keer mag proeven als je geluk hebt, en meer dan eens als je bijzonder genoeg bent om me te laten verlangen naar een tweede portie.
P.s. Ik sta aangemeld op deze onderstaande site met de naam JoriX69. Als je leuk wilt praten om je ervaring te delen of misschien een leuk afspraakje wilt maken weet je me te vinden X Jorinde. Let op: zorg dat je wel serieus bent en geen kinderlijk gedrag. Ik zoek een leuke gesprekspartner voor sex.
Waar kun je me vinden? Daar aan de Northside. Ik heb een dure smaak, en daar wonen een paar armzalig rijke mensen. Natuurlijk hebben niet veel mensen in een post-apocalyptische maatschappij zoveel geld als vroeger, maar ik sta open voor andere valuta. Zoals kost en inwoning voor een paar weken. Een goede maaltijd. Een douche? Wat? Kijk me niet zo aan. Ik zei het je toch. De wereld gaat dood. Hij rot weg, meer grijs dan groen. En weet je wat? Ik vind het een stuk fijner. Het voelt meer als thuis dan ooit tevoren. Want iedereen is nu ongelukkig. Niet alleen ik. Vroeger was het altijd alleen ik. Tenminste, zo voelde het. Maar nu. Het speelveld is gelijk!
En ik voel me eindelijk in vrede – met alles.
Het begon met de derde pandemie. Toen werd het steeds erger, en een politicus irriteerde de laatste god die er nog om gaf, en voilà: Meteoor. Ik weet nog waar ik was toen het gebeurde. Ga zitten. Pak wat tissues en wat lotion. Ik zal je het verhaal vertellen. Beloof me één ding. Veroordeel me niet nadat je het gehoord hebt, oké? Of weet je wat, oordeel gerust over me, maar vertel me er niets over.
____
Ik zat op mijn knieën, tussen haar benen. Zo beginnen alle goede verhalen, toch?
Haar handen zaten in mijn haar. Ik had lang, puntig haar. En dat maakte me stijf, want haar handen leken ook op haar ogen. Mijn meisje is blind geboren, wat echt jammer is, want ze zal nooit weten hoe verdomd mooi ze is. Op het moment dat ik haar zag, wist ik dat het voorbij was voor mij. Ze zat alleen in de homobar Teddy's, wiegend op de maat van de muziek, haar vingers trommelend op het shotglaasje voor haar.
Ik ging naast haar zitten. Ik bestelde iets te zoets om drank te zijn. Maar ik kon naar huis lopen en later weer naar mijn auto komen. Of misschien ging ik wel met iemand mee naar huis. Ik wilde gewoon iets anders voelen dan wanhoop. Daarom was ik hier toch?
Ik wilde mijn mond opendoen om iets tegen haar te zeggen, en ze voelde dat ik er was. Of ze hoorde me en sprak als eerste.
"Ik ben dol op dit nummer. Deze club heeft altijd de beste muziek. Wil je met me dansen?"
Ik schrok. "Fuck yeah!" zei ik, terwijl ik de rest van de suikerhoudende alcohol die ik had besteld naar binnen werkte. En ik zag haar op haar kruk draaien en haar hand uitsteken, zodat ik haar kon pakken en de dansvloer op kon leiden. Wat een dame! Ik vond het geweldig.
Ze zorgde ervoor dat ze de hele tijd één hand op mijn lichaam hield. Ik dacht er niets van. We dansten op een paar nummers, toen wilde ze nog een drankje en wat water halen om nuchter te worden, en vroeg ze of ik met haar mee naar huis wilde gaan en iets zoets wilde eten. Ik vond dat wel een interessante manier om haar te benaderen. Ik was op dat moment enorm verliefd op haar, dus natuurlijk ging ik met haar mee. Ze vroeg of ik een auto had. Ik zei ja, en voegde eraan toe dat ik behoorlijk nuchter was na het grote glas water dat ze voor me had besteld. Ik moest alleen nog even plassen, dan konden we naar haar toe.
De autorit duurde langer dan ik had verwacht. In de buitenwijken.
"Hoe ben je bij de club gekomen?"
"Met de bus. Die rijdt niet om middernacht."
"Ik zie zo ver weg geen bushalte."
"Oh, het is acht kilometer lopen naar de dichtstbijzijnde halte. Maar ik hou van wandelen."
Ze had een hese stem. Het viel me op dat ze, als ze sprak, voor zich uit staarde en geen oogcontact maakte. Ze had een klein tasje dat ze altijd voor zich droeg, om haar nek geslingerd, als een soort koord of zoiets.
Toen we bij haar huis aankwamen en ze de opvouwbare wandelstok uit haar tas haalde, viel alles op zijn plaats. Ik volgde haar naar haar deur, die aan de achterkant van het huis was. Er waren bewegingsmelders die zoemden. Binnen hing ze haar sleutels aan een haakje en ging toen naar de keuken, waar ze de stok opvouwde en weglegde. Ze liep door haar huis met het zelfvertrouwen van iemand die tot op de millimeter precies wist waar alles was. En wie zou het merken als er ook maar iets ontbrak."
"Ik heb nog worteltaart over, of mag ik even kijken of er genoeg fruit en groenten zijn voor een smoothie?"
"Ik maakte toch geen grapje over het zoete spul?"
"Ik raad de smoothie aan, hij trekt sneller in je lichaam, en nee, ik maakte geen grapje. Als ik iets zoets eet of drink, smaken mijn kutsappen heerlijk, en als jij dat wilt proberen, wil ik dat het lekker is. "Als dit eenmalig is, prima," zei ze met een glimlach terwijl ze appels, peren, een stukje ananas en wat lijnzaad tevoorschijn haalde.
Ik voelde mijn stijve al bij de gedachte mijn gezicht tussen haar plooien te moeten begraven. Ik stond op van haar comfortabele bank en ging bij haar in de keuken zitten. "Absoluut, laat me je daarmee helpen. Ik wil graag een smoothie."
Uren later, haar hand in mijn haar, mijn gezicht tussen haar dijen, haar lichaam trillend en zo zoet, en romig en gezwollen van mijn overvloedige aandacht. Op hetzelfde moment voelde ik haar klaarkomen. Er was een trilling, en er viel iets neer en raakte mijn auto. Ik besefte pas veel later dat het mijn auto was. Ik had een trillende vrouw die mijn gezicht tegen haar kut drukte, bokkend en jankend. Hoe harder ik probeerde te zuigen, hoe harder ze haar hand tegen mijn hoofd drukte. Tot ze een zucht slaakte en hijgend plat op bed viel.
Mijn korte broek was doorweekt. Maar ik wilde de nagloed voor haar niet verpesten door te zeggen dat ik nog niet had gemasturbeerd. Ik ging zitten Daar, in pijn, staarde ze naar haar. Ze stak een hand uit om me te zoeken. "Houd me vast?" fluisterde ze zachtjes. "Tenminste tot ik in slaap val, dan kun je wegglippen als de natte droom die je bent, en hoef je me nooit meer te zien."
Ik wist niet wat ik daarop moest zeggen. Dus liet ik haar gewoon tegen me aankruipen. Haar lange rode haar plakte aan haar lichaam door het zweet. Ik staarde naar het raam met de gebarsten jaloezieën in haar kamer naast het bed, kijkend naar het licht, te groen om een zonsopgang te zijn, dat langzaam de kamer vulde. Ze bewoog geen spier. Ze lag op haar buik, vast in slaap. Ik maakte me los van haar slapende lichaam en liep naar het raam. De lucht stroomde groen licht uit. Het leek alsof iemand de horrorsimulatie van de aarde had opengescheurd en erin had gegrepen als een zak gummibeertjes, en ik was er zeker van dat de aarde van het walgelijke soort was dat je weggooit als Je probeert een betere smaak te vinden.
"Marshall?" vroeg haar lieve stem in het schemerige deel van de kamer. Ik hoorde haar op het bed bewegen.
"Ja, ik ben er nog. Er is iets buiten aan de hand."
"Wat is er?"
"Nou, mijn auto is total loss, maar de lucht ziet er ook uit alsof er iets is ontploft. Het is maar goed dat je midden in de middle of nowhere woont. Als dit een grote stad was, zouden er meer schreeuwende mensen zijn dan alleen een paar blaffende honden."
"Is je auto total loss?" vroeg ze.