Ik groeide op in de outback en was nogal naïef over het stadsleven. Mijn typische vrijdagavond bestond uit op de motorkap van een jeep liggen, naar de sterren staren en de man afweren die zijn hand op mijn borsten of in mijn broek probeerde te steken.
In onze kleine gemeenschap kende iedereen iedereen, en als je in iemand geïnteresseerd was, wilden alle jongens een kont. Dit maakte de middelbare school ondraaglijk, omdat ik wanhopig geneukt wilde worden. Ik denk dat ik diep van binnen een meisje was dat een pik wilde, maar ik was bang dat ik mezelf niet meer zou kunnen beheersen als ik er eenmaal een had en de "slet van de klas" zou worden.
Dit zijn geen brave meisjes. Dit zijn vrouwen die je pik diep willen voelen tot ze gillen. Ze zuigen, slikken en laten zich overal nemen – jij bepaalt hoe smerig het wordt.
Zoals veel meisjes verloor ik mijn maagdelijkheid op de avond van het schoolbal. Man, wat was dat teleurstellend. Ik denk dat het in totaal vijf minuten duurde. Toen hij eenmaal bovenop me lag, was het een waas, en toen was het voorbij.
Daarna dacht ik bij mezelf: "Wat is er zo erg aan? Ik heb niets gevoeld!" Bovendien had hij mijn jurk vies gemaakt.
Het was zomervakantie, dus mijn beste vriendin en ik kochten kaartjes voor een basketbalwedstrijd in Melbourne. We zaten allebei in het meisjesteam van onze school. Ik ben niet lang, slechts 1,70 meter, maar ondanks mijn topzware gewicht kan ik dribbelen en een behoorlijk goede schot van buitenaf maken.
Eens schoot ik van afstand en het publiek scandeerde mijn naam: "Zoey...Zoey...Zoey," elke keer dat ik de bal raakte. We wonnen de wedstrijd met tien punten verschil en ik scoorde achttien punten voor het team. Het was de beste avond van mijn middelbareschooltijd.
Nou, terug naar onze reis naar Melbourne: Leah en ik waren vroeg in de sportschool om de warming-up te bekijken. Het was een reizend team van Amerikaanse universiteitsjongens tegen een van onze lokale semi-professionele teams. De meeste Amerikaanse teamleden waren zwart, op drie blanke spelers na.
Omdat de kaartjes voor algemene toegang waren en we vroeg waren, zaten Leah en ik op de eerste rij. Ik kon mijn ogen niet afhouden van een Amerikaanse jongen, eh, man, die spits speelde. Hij zag eruit als melkchocolade, was minstens 1,80 meter lang en leek best grappig, afgaande op de veranderingen die we hoorden. Ik glimlachte een paar keer naar hem en hij knipoogde naar me.
De Amerikanen wonnen de wedstrijd en elke keer dat mijn spits langs ons rende, keek hij mijn kant op en knipoogde of glimlachte naar me. Leah wilde meteen na de wedstrijd weg, maar ik wilde zijn handtekening. Je weet maar nooit of hij de volgende LeBron zou zijn. Leah zei dat ze buiten op me zou wachten.
Na de wedstrijd gaven ze elkaar allemaal een high five andere. Ik vroeg hem om een handtekening voordat ze het veld verlieten.
Hij krabbelde iets en zei toen, onderweg naar de douches: "Blijf hier nog even, dan kan ik de rest van het team ook je programma laten tekenen." Ik gaf hem mijn programma en hij vertrok.
Het duurde niet lang, misschien tien minuten, voordat hij terugkwam met mijn programma. Ze hadden het allemaal getekend, zoals hij had beloofd. Er liepen nog steeds mensen rond in de gymzaal, maar ik negeerde ze.
"Hoe heet je?"
"Zoey."
"Ik zag je naar me kijken tijdens de warming-up en tijdens de wedstrijd. Ik heb een paar punten voor je gescoord. Heb je dat gezien?"
"Ja, je kunt heel hoog springen en je hebt een goed schot."
"Oh, dus jij speelt ook basketbal."
"Ja, ik ben onze point guard, maar we zijn niet zo goed."
"Oh, dus jij bent de verdeler."
"Ja, ik ben de beste dribbelaar van ons team."
"Ik kan ook dribbelen. Ik zou het geweldig vinden als je met mijn ballen speelde."
Ik bloosde bij zo'n brutale opmerking, maar zo zijn Amerikaanse jongens nu eenmaal."
"Zoey, zullen we even onder de tribune gaan zitten om kennis te maken?"
Ik volgde hem onder de tribune, toen duwde hij me tegen de muur en zette zijn hele gewicht op me. Hij rook naar eau de cologne en ik hoorde in de verte mensen praten.