"Dus ik heb maar één wens, en die duurt maar vierentwintig uur?" Dat klopt."
"Wat als ik de loterij wil winnen?"
P.s. Ik sta aangemeld op deze onderstaande site met de naam JoriX69. Als je leuk wilt praten om je ervaring te delen of misschien een leuk afspraakje wilt maken weet je me te vinden X Jorinde. Let op: zorg dat je wel serieus bent en geen kinderlijk gedrag. Ik zoek een leuke gesprekspartner voor sex.
"Je bent maar één dag rijk. Het duurt vierentwintig uur, maar de werkelijke tijd is één seconde. Je keert bijna meteen terug naar waar je begon."
"Als ik sterf, sneuvel of gewond raak..."
"Je keert terug in dezelfde staat als waarin je nu bent, alleen een seconde ouder."
"Eh... shit. Wanneer wil je het weten? Ik kan nu niets bijzonders bedenken."
"Je hebt een uur om te beslissen."
"Weet je, ik dacht dat de Kerstman een beetje... ik weet het niet. Vrolijker zou zijn? Je bent een beetje zout."
"Ik doe dit voor de kinderen. Voor de volwassenen? Die krijgen gewoon mijn oude ik. Ik ben over een uur terug."
En net zo plotseling als hij in mijn auto was gearriveerd, verdween de Kerstman weer. De tijd die ik met hem doorbracht was echt, iets meer dan vijf minuten, waarin hij me de hele wenskwestie uitlegde. Zijn aanbod leek echter onwerkelijk. Welke enkele wens zou ik doen? Ik vond het idee om de loterij te winnen erg leuk, maar dat zou niet genoeg zijn voor het echte leven. Gewoon een dag geld hebben... Ik had een betere wens nodig.
Er vormde zich een idee in mijn hoofd, maar ik moest eerst wat onderzoek doen.
~ ~
"Ho ho ho!" riep de Kerstman dreigend naar me, waardoor ik doodsbang werd. Hij keek me boos aan: "Je kunt maar beter voorbereid zijn."
"Dat ben ik, maar het is als een wens met meerdere delen. Nou ja, een wens, maar met wat kanttekeningen, aanvullingen, uitleg, tot in den treure—"
"Mijn hemel!" schudde de Kerstman zijn hoofd.
"Kerstman! Je mag niet vloeken."
"Het spijt me. Ga maar door."
"Oké, ben je er klaar voor? Ik wil 24 uur lang Jimmy Page, de gitarist van Led Zeppelin, zijn."
"Afgesproken."
"Oké, wacht even. Ik kan geen gitaar spelen, maar ik kan wel al hun nummers spelen en zingen alsof ik Jimmy Page ben, toch?" De Kerstman knikte en keek me verbaasd aan. "Oké, het is 14 maart 1975 in San Diego. Het concert was waarschijnlijk om 20:00 uur, dus ik wil er om 19:00 uur zijn."
"Ben je er klaar voor?"
"Bijna. Ik heb ook een grote lul nodig en eigenlijk een eindeloze stroom lust, erecties en sperma."
De Kerstman hield een vinger tegen zijn neus en de wereld draaide rond terwijl ik flauwviel.
14 maart 1975, San Diego, 19:00 uur (1900), Hilton Hotel.
Ik werd wakker met een schok over mijn hele lichaam, zoals je je soms voelt als je in een droom valt.
"Gaat het, Jimmy? Ben je er nog, hè?" De man die het me vroeg had een Brits accent en keek alsof – jeetje, dat is Robert Plant! De leadzanger!
"Ja, Bobby, het gaat goed." Ik lachte, mijn stem klonk anders en ik had een Engels accent.
"Nou, je hebt die arme Michelle hier laten schrikken."
Ik keek naar beneden en zag een halfnaakt meisje over mijn stijve lul gebogen, een grotere versie van mijn normale lul. Bedankt, Kerstman! Blijkbaar heb ik hem, toen ik "aankwam", hard in haar mond gerukt.
"Ga door, lieverd. Wees een braaf meisje!" Ik glimlachte naar haar terwijl ze rechtop ging staan.
"Maak het af, Jimmy. We moeten in de limousine."
Oké, dat moet de fans wel blij maken! Ik pakte Michelle bij haar voorhoofd en duwde mijn pik diep in haar keel. Haar ogen gingen wijd open toen ze het allemaal in zich opnam. Mijn geilheid maakte me gek en ik neukte haar zo hard als ik kon in haar gezicht. Haar keel vernauwde zich om mijn eikel, wat me enorm veel genot gaf. Ik spoot mijn eerste zaadlozing in haar keel, trok me toen terug en trok mijn pik over haar hele gezicht, waarbij ik haar onder een enorme lading heet sperma spoot. Bedankt voor het extra sperma, Kerstman. Het ziet er geweldig uit! Michelle veegde het sperma in haar mond om door te slikken, maar ze leek een beetje overweldigd door de hoeveelheid.
Bonzo klopte me op mijn schouder. "Goed gedaan, maatje." Ik hoop dat je niet je hele lading kwijt bent." Bonzo was John Bonham, de drummer.
"Ik weet vrijwel zeker dat ik meer heb, maat. Moeten we ze, eh, betalen? Of zoiets?"
"Broer, je bent vandaag raar. Pas op met die heroïne, oké?"
Misschien voelde ik me daarom zo verdomd goed.
Jeetje, wat had ik moeite om die belachelijk strakke broek dicht te krijgen. Ik keek naar mezelf in de spiegel: een strakke witte broek, een bijpassend wit jasje met een roos op de voorkant en geen shirt, lang golvend haar en een sigaret bungelend tussen mijn lippen. Rook ik? Natuurlijk rook ik! Het zijn de jaren zeventig!
We dronken wat Wild Turkey in de green room onder de arena en wachtten tot we het podium op mochten. Ik heb ook een paar lijntjes coke gesnoven, want waarom niet? Gelukkig was ik toen arm, anders was ik misschien verslaafd geraakt aan de spullen.
We liepen het donkere podium op, het publiek gonsde van opwinding, want de lichten waren net gedoofd voor de show. Ik knikte naar Jimmy en John Paul dat ze er klaar voor waren, en toen gaf ik Bonzo groen licht.
Bonzo drumde hard en accuraat, ik stond versteld toen hij op de drums sloeg alsof hij boos op ze was! Mijn teken kwam, ik ontspande me terwijl ik mijn gitaar vasthield, en ik was er helemaal klaar voor! Na een paar ogenblikken begon Robert te zingen.
"Het is lang geleden dat ik rock-'n-roll heb gespeeld!"
De lichten gingen aan en het publiek brulde. Oh mijn god, dit is echt geweldig! Ik ben zo blij dat ik ervoor heb gezorgd dat de Kerstman me Jimmy's gitaarspel heeft gegeven, anders was het maar een kort concert geweest. Maar de mensen, het gevoel was geweldig! Ze schreeuwden en schreeuwden om alles wat we deden, ze waren dol op ons! Er is maar één korte gitaarsolo in Rock and Roll, dus ik klom er op een klein podium voor. Toch maakte ik grote armbewegingen en overdreef ik wat nodig was om gitaar te spelen, waardoor het publiek weer helemaal uit zijn dak ging.
Tijdens de set mengden mijn gevoelens van ongeloof zich met euforie, want ik zag niet alleen het coolste concert ooit, ik was er ook nog eens bij! Ik was de man! Kashmir was een ongelooflijke ervaring. Het was nog niet eens uitgebracht, Het was dus de eerste keer dat ze het hoorden. Maar toen ik mijn vioolstrijkstok over de gitaarsnaren haalde, werden ze helemaal gek.
Tijdens een van Bonzo's legendarische drumsolo's (Moby Dick) gingen we backstage om water, whisky en nog meer cola te halen. Mikey, onze beveiliger, wees de meisjes aan die ze al voor ons hadden opgepakt. Ze gilden en zwaaiden naar ons vanachter een fluwelen koord en een aantal beveiligers. Eén meisje in het bijzonder leek me graag te zien.
"Jimmy! Jimmy, ik ben Karen!"
Bobby stootte me aan. "Misschien moet je eens met haar praten!"
Ik liep naar Karen toe. Ze droeg zo'n strak om de heupen zittende blauwe broek en een haltertopje. Ah, dat haltertopje. Dat draagt niemand meer. Ik weet niet waarom, maar het accentueerde de borsten, en er paste geen bh bij. Hoe dan ook, Karen vulde haar haltertopje met een indrukwekkende vorm, en ze was ook nog eens prachtig.
"Jimmy?" Ik keek haar aan met een brede glimlach, maar ik herkende haar natuurlijk niet. Ik betwijfel of de echte Jimmy Page haar ook niet herkend zou hebben. Ze keek me een beetje verdrietig aan: "Weet je dat niet meer? Je zei toch dat je van me hield! Schatje?"
Bobby trok aan mijn jas en redde me toen het tijd was om terug het podium op te gaan. "Hij houdt van je, en hij zal ook van je houden!"
Ik zwaaide naar de meisjes en bedankte Bobby.
Jimmy Page stond er niet om bekend veel tegen het publiek te praten, maar ik bedankte iedereen nadrukkelijk voor hun komst. Ik wees ook naar de goedkope plaatsen en vertelde hoezeer ik die ook waardeerde. Mijn jongere zelf zat tenslotte daar boven in de nok, kijkend naar mijn eerste concert.
We werkten ons erdoorheen Stairway to Heaven, Whole Lotta Love, en uiteindelijk eindigde het concert met Communication Breakdown. Bijna drie uur van mijn persoonlijke Stairway to Heaven; de resterende twintig uur kon me niet schelen; ik kon nu wel gelukkig sterven. Je kunt je niet voorstellen hoe het voelt om geliefd en aanbeden te worden door een arena vol mensen. Na onze buiging verliet ik met tegenzin het podium. John Paul en Bobby moesten me letterlijk van het podium slepen.
Bobby lachte me uit toen we backstage kwamen. "Je hebt het echt geweldig gehad vanavond, hè!" Ze leken allemaal behoorlijk verbaasd over hoezeer ik hier helemaal in opging.
"Luister. "Kom op, jongens," zei ik, en hield ze tegen voordat we het gekkenhuis van de lounge betraden. "Ik heb iets te zeggen. Het is niet erg diepgaand of zo, maar ik hou van rock-'n-roll! En ik hou van jullie, meer dan ik ooit kan uitdrukken." Mijn ogen vulden zich met tranen. Deze jongens waren mijn helden, en ik wilde dat ze wisten hoeveel ik van ze hield en wat ze voor me betekend hadden in de vele jaren sinds dat concert in 1975.
"Wanker!" riep Bonzo, maar hij omhelsde me met een dodelijke omhelzing. John Paul en Bobby omhelsden ons ook, iedereen omhelsde iedereen. Rock-'n-roll draait om liefde en plezier, totdat de drugs op zijn.
Gelukkig was dat geen probleem.
Backstage
De San Diego Sports Arena was niet erg goed uitgerust; we konden er minstens een uur niet weg omdat het verkeer een nachtmerrie was. Onze manager had hen ervan overtuigd de vreselijke tl-verlichting in de green room uit te doen en te vervangen door zachtere, minder felle verlichting. De green room was niet één ruimte, maar meerdere ruimtes, verbonden door een gang en bewaakt door onze portiers. Manny, een van onze supervisors, was The Guy als het ging om het selecteren van talent. Tijdens de show scoutte hij het publiek en deelde hij backstagepassen uit. Deze meiden werden meteen binnengelaten. Ik maakte duidelijk dat ik wilde dat al onze medewerkers erbij konden zijn, roadies en alle anderen.