Het had drie dagen onophoudelijk geregend, dus het waren drie erg lange dagen sinds ik mijn buurman Bill had ontmoet. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik me de zachte aanraking van zijn vingers, de zachtheid van zijn lippen, de hardheid van zijn pik herinnerde... Deze herinneringen verhielpen mijn anders zo melancholische stemming, die perfect paste bij het grijs van de lucht.
Ik was een beetje in paniek. Je kunt niet zoveel schoonmaken, bakken en lezen als je vastzit in een strandhuisje in de regen! Ik vond het tijd om een glas wijn te drinken en naar boven te gaan, naar de slaapkamer aan de achterkant, waar je uitkijkt op het schattige rode huisje waar de bruidsparen verbleven. Hoewel ze binnen opgesloten zaten, gaven ze een behoorlijke show weg, want de open ramen en dunne multiplex wanden deden weinig om de geluiden van hun liefdesspel te dempen.
Hey geile man… vanavond om 20:00 wil ik op m’n buik liggen, wachtend op jouw pik. Geen praatjes. Gewoon een rauwe seksafspraak.
De comfortabele stoel bij het raam bood me de perfecte uitkijkpost om naar binnen te kijken. Ik zei tegen mezelf dat als ze niet gezien wilden worden, ze de jaloezieën wel dicht hadden gedaan. Anders was alles wat ik uit mijn raam zag geoorloofd. Dus ging ik zitten en maakte het me gemakkelijk.
"Oh God! Ja, dat is het! Harder... harder... niet stoppen, schat!" schreeuwde ze terwijl ze op zijn pik reed. Haar armen strekten zich achter haar uit, waardoor haar rug kromde en haar kleine borstjes in zijn gezicht staken. Hij negeerde haar borsten en concentreerde zich op zijn diepe, harde stoten in haar.
Mijn linkerhand gleed onder mijn tanktop en streelde mijn pijnlijke, blote tepels. Ze waren keihard en snakten naar aandacht. Mijn rechterhand gleed naar beneden om mijn short opzij te duwen en een vinger in mijn natte vagina te steken. Ik wiegde heen en weer in hetzelfde ritme als de pasgetrouwden, en bouwde naar hen toe tot ik stuiptrekkingen kreeg van zoete opluchting. Tevreden pakte ik nog een slokje wijn en sloot mijn ogen.
De regen was afgenomen tot een lichte nevel en de lucht klaarde op, dus besloot ik het huis uit te gaan en een broodnodige wandeling te maken. Frisse lucht en beweging zouden me goed doen. Ik stak de tuin over naar het strand. De lucht rook naar een combinatie van wilde rozen, frisse regen en de kust – het vrolijkte me meteen op toen ik een paar keer diep ademhaalde.
Ik verzonk in mijn gedachten terwijl ik snel over het strand liep, worstelend met schuldgevoelens, verlangen, verantwoordelijkheid en egoïsme. Ik dacht aan mijn man, Dave, en mijn buurman, Bill. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat ik het mezelf verschuldigd was om te herontdekken wie ik was als vrouw – niet als moeder of echtgenote. Mijn huwelijk had Daves ontrouw al eerder overleefd en zou dat opnieuw doen als we dat wilden. Ik wilde ten volle genieten van de ervaringen die die zomer te bieden had, wat die ook mochten zijn. Misschien wachtten er dingen op me die ik me niet eens kon voorstellen...
Het was bijna drie uur geleden dat ik was gaan wandelen, en het begon weer harder te regenen. Toen het strandhuis in zicht kwam, zag ik beweging aan de kust.
"Jess! Gelukkig gaat het goed met je! Ik maakte me zorgen," riep Bill terwijl hij snel de afstand tussen ons overbrugde.
"Het gaat goed. Alleen een beetje nat!" Ik riep uit.
"Je bent zo lang weggeweest, ik dacht dat je over de rotsen was uitgegleden en je had bezeerd. Ik denk dat ik te veel ongelukken op de eerste hulp heb gezien!" legde Bill uit.
"Het is heel lief van je dat je om me geeft. Dank je wel," antwoordde ik, terwijl ik zijn uitgestoken hand pakte. Zelfs in de stromende regen voelde ik een elektrische schok tussen ons. Bill begeleidde me veilig naar mijn voortuin. We stonden op het punt dekking te zoeken onder het balkon op de veranda toen Bill me plotseling tegenhield.
"Heb je ooit in de regen gedanst?" vroeg hij, terwijl hij vragend een wenkbrauw optrok.