In een rustig hoekje van het ziekenhuis duwde een jonge snoepverkoper, Lizzie, haar karretje door de gang. Ze was er al uren, haar paardenstaart wiebelde terwijl ze van kamer naar kamer liep en kleine attenties bracht aan patiënten die behoefte hadden aan een vriendelijke glimlach of een warm drankje.
Toen ze de hoek omsloeg, ving ze een glimp op van een man van in de dertig, meneer Harris, door het kleine raam van zijn kamer. Zijn ogen waren gesloten en zijn hand bewoog ritmisch onder de dekens. Ze verstijfde, haar hart sloeg over terwijl ze het tafereel in zich opnam. Toen hij de dekens neerliet, kon ze duidelijk zien dat zijn hand om zijn penis was geslagen en hem met geoefend gemak streelde. De aanblik was zowel schokkend als fascinerend.
Ben je boven de 50 en geil? Dan wil ik NU met je afspreken. Mijn kamer is warm, mijn benen gespreid. Kom me gebruiken en verdwijn weer.
Meneer Harris' borstkas ging op en neer met diepe, gelijkmatige ademhalingen. Lizzie voelde een blos over haar wangen vloeien terwijl ze bleef kijken, haar ogen wijd open en haar ademhaling oppervlakkig. Ze voelde zich een voyeur, maar ze was te nieuwsgierig, te gefascineerd om weg te kijken.
Haar hand zweefde boven de deurknop, onzeker of ze moest kloppen of gewoon naar binnen moest lopen. Maar voordat ze een beslissing kon nemen, gingen meneer Harris' ogen open en hielden haar vast. Even had ze het gevoel dat ze betrapt was op iets verkeerds, maar toen zag ze iets anders in zijn blik: geamuseerdheid. Hij zei geen woord, maar hield haar blik vast terwijl zijn hand sneller bewoog en zijn ademhaling versnelde. Lizzie voelde een vreemde mengeling van schaamte en opwinding, haar eigen lichaam reageerde op de stille uitwisseling.
Zonder het oogcontact te verbreken, reikte ze naar de klink. Ze duwde de deur een stukje open en voelde de warmte van de kamer haar overspoelen. Meneer Harris' ogen verlieten de hare niet toen hij zijn hoogtepunt naderde. Zijn hand bewoog snel en ze zag zijn nekspieren zich spannen. Toen, met een zachte kreun, kwam hij klaar, tilde de deken op en spoot stromen sperma op zijn buik. Zijn ogen sloten zich weer en hij haalde diep en tevreden adem.
Lizzie strompelde achteruit, haar wangen gloeiden. Ze wist niet wat ze moest doen, wat ze moest zeggen. Maar voordat ze kon vluchten, hoorde ze zijn stem, diep en vastberaden. "Bedankt voor het kijken," mompelde hij, zijn ogen nog steeds gesloten. "Ik krijg niet vaak publiek."
Ze mompelde een verontschuldiging, haar stem nauwelijks boven een fluistering, en haastte zich weg.
Uren later bevond Lizzie zich op de verpleegpost, nog steeds geschokt door de ontmoeting. De lijst met verzoeken trok haar aandacht en ze zag de naam van meneer Harris met een ongewone boodschap: "Patiënt verzoekt snoepontsnappingspersoon om voor te lezen uit een boek." Haar hart sloeg opnieuw een slag over.
Met trillende handen pakte ze het boek van de daarvoor bestemde plek en voelde het gewicht van de pagina's. De verpleegster knikte en gaf haar een warme glimlach die Lizzie nog meer deed blozen. "Hij is echt een charmeur," zei ze met een vrolijke stem.
Toen Lizzie de kamer naderde, bonsde haar hart in haar borst. Ze haalde diep adem en duwde de deur open. Haar ogen vielen meteen op de bobbel in de deken van meneer Harris. Hij keek haar aan, een veelbetekenende grijns speelde om zijn lippen. "Ah, mijn lezer," zei hij met een warme en uitnodigende stem. "Ik heb de pagina gemarkeerd waar u kunt beginnen."
Haar handen trilden toen ze het boek pakte en op de stoel naast het bed ging zitten. Ze begon te lezen, haar stem kalm en helder. De woorden waren onschuldig, een simpele beschrijving van de setting in een banale roman, en ze voelde de spanning in haar nek afnemen.
Maar toen ze de pagina omsloeg, merkte ze een verandering in de tekst op. Ze las over een stel dat in de regen liep, hun kleren plakten aan hun lichaam, de warmte van hun omhelzing vormde een schril contrast met de kou buiten. Ze voelde haar wangen weer opwarmen en keek af en toe op naar meneer Harris, wiens uitdrukking onveranderd bleef, maar zijn ogen boorden zich in de hare met een intensiteit die haar maag deed trillen.
Het tafereel werd duidelijker en ze struikelde over de woorden. Ze voelde zijn blik op haar gericht, zwaar en verwachtingsvol, alsof hij haar uitdaagde om verder te gaan. Ze las over kussen die steeds passioneler werden, over handen die ronddwaalden en over kleren die van haar afvielen.
Bij elke zin voelde ze de ogen van meneer Harris op zich gericht, die haar reacties gadesloeg. En terwijl ze las over het paar dat de liefde bedreef, was ze zich bewust van de groeiende bobbel in zijn deken. Ze probeerde zich te concentreren op de woorden, maar haar gedachten dwaalden steeds af naar de herinnering aan zijn hand die onder de stof bewoog, de manier waarop zijn lichaam zich spande en ontspande.